Wykonanie odczynu

Szkiełko przedmiotowe (czyste i suche) opisuje się numerem badania wpisanym do książki badań przy nazwisku osoby, której krew bierzemy do próby. Na szkiełko nakłada się 2 krople krwi badanej (zawiesina przygotowana j.w.), w odległości ok. 3 cm od siebie. Do pierwszej kropli dodaje się kroplę surowicy wzorcowej anty- -Rh+(D), do drugiej kropli (osobną pipetą) kroplę surowicy, w której zawieszano krwinki. Do obu kropli dodaje się osobną pipetą po kropli odczynnika albuminowego. Kropla, do której nie dodano surowicy diagnostycznej, służy jako kontrola i nie powinna wykazywać aglutynacji.

Na osobnych szkiełkach, w taki sam sposób, nastawia się kontrolę dodatnią i ujemną przy użyciu krwinek wzorcowych Rh+ (D) i Rh- (d) na jedno szkiełko nakłada się 2 krople krwinek Rh+(D), na drugie 2 krople krwinek Rh- (d). Do pierwszych kropli dodaje się surowicę wzorcową anty-Rh+ (D), do drugich surowicę, w której zawieszano krwinki, do obu kropli odczynnik albuminowy. Zarówno krwinki badane, jak i krwinki kontrolne zawiesza się w tej samej surowicy: albo osobnika badanego (surowica własna), albo w surowicy osobnika grupy AB.

Szkiełko z krwinkami badanymi i szkiełka z kontrolą wkłada się, po prawidłowym wymieszaniu kropli, do wilgotnej komory i wstawia na 60 minut do cieplarki 0 temp. 37stopni.

Należy przestrzegać, aby nałożone krople nie zlewały się ze sobą i nie przesychały. Oznaczanie czynnika Rh przeprowadza się w temp. 37stopni, gdyż czynne w tej próbie przeciwciała anty-Rh są, jak wiemy, przeciwciałami ciepłymi, które łączą się z właściwym antygenem w tej właśnie temperaturze.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Designed by WordPress.