Schorzenia układu krwinek płytkowych

Ze względu na wspomnianą możliwość doświadczalnego wywoływania skazy krwo-tocznej pod wpływem surowicy zawierającej przeciwciała skierowane przeciwko krwinkom płytkowym (przeciwciała antypłytkowe), zespół ten uznano za schorzenie z autoimmunizacji, powstałe w wyniku immunologicznego przestrojenia ustroju.

Metodyka laboratoryjna dotycząca wykazywania obecności przeciwciał antypłytko- wych jest stale jeszcze raczej skomplikowana i nasuwa szereg trudności przy jej wykonywaniu. Trudności te wypływają ze znanych czytelnikowi cech krwinek płytkowych, jakimi są: małe wymiary płytek, ich niewielka liczba w jednostce objętości krwi oraz łatwość, z jaką ulegają rozpadowi lub zbijaniu się w duże skupienia, w zależności od warunków próby. Opracowane metody, którymi posługują się specjalistyczne pracownie hematologiczne, dotyczą wykrywania przeciwciał kompletnych i niekompletnych antypłytkowych.

W tym miejscu zwracamy uwagę czytelnika na metodę Dausseta i Malivanda, którą posługuje się Pracownia Hematologiczna Instytutu Hematologii w Warszawie. Metoda ta polega na wytrząsaniu zawiesiny krwinek płytkowych z surowicą badaną ryc. 98, wykonana według oryginalnych zdjęć Instytutu, przedstawia wynik próby na obecność przeciwciał antypłytkowych, wykonanej przy użyciu surowicy osoby badanej i, dla kontroli, surowicy osoby zdrowej.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Designed by WordPress.