Schorzenia układu krwinek czerwonych

Schorzenia w tym układzie krwinkowym można podzielić na następujące grupy: Wywołane izoprzeciwciałami. Jak wiemy, izoprzeciwciała są to fizjologiczne, swoiste hemaglutyniny (izoaglutyni- ny) surowicy, skierowane u danego osobnika przeciwko antygenom grupowym krwinek, których jego własne krwinki nie posiadają (np. izohemaglutyniny anty-A, anty-B i in.). Ich rola, jako czynnika chorobotwórczego, sprowadza się do określonych sytuacji, a mianowicie do stanów po przetoczeniu krwi obcogrupowej oraz w niezgodności w zakresie czynnika Rh, która prowadzi do choroby hemolitycznej noworodków.

Wywołane autoprzeciwciałami. Autoprzeciwciała są to substancje czynne w stosunku do własnych krwinek czerwonych. Mogą one posiadać cechy podobne do izoprzeciwciał naturalnych lub od-pornościowych.

Autoprzeciwciała o cechach przeciwciał odpornościowych są typowe dla niedo-krwistości hemolitycznych nabytych powodują one skrócenie okresu życia krwinek czerwonych, hemolizując je w krwiobiegu.

Znane są autoprzeciwciała ciepłe, wykazujące najwyższą aktywność w temp. 37stopniC, oraz zimne, spotykane z reguły w przebiegu zakażeń wirusowych. Z punktu widzenia diagnostyki niedokrwistości hemolitycznych nabytych można je podzielić na podstawie rodzaju autoprzeciwciał wywołujących określone postaci tego schorzenia, a mianowicie:

-1. Niedokrwistości hemolityczne samoistne i objawowe, wykazujące w badaniach serologicznych obecność autoprzeciwciał ciepłych. 2. Niedokrwistości hemolityczne samoistne i objawowe, wykazujące w badaniach serologicznych obecność autoprzeciwciał zimnych.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Designed by WordPress.